Ειμαστε μαζι και ομως δεν ειμαστε... χωριστα σωματα μα οι καρδιες μας μαζι μαθαν και ειναι δυσκολο η αποκολληση. Ζωη χωρις εσενα δεν ειναι αλλα μαζι σου ειναι σαν να βαδιζω σε ενα σχοινι που χωριζει τον παραδεισο απο την κολαση. Το βλεμα σου η ανατολη αλλα και δυση μαζι τρεμω μην δω σκοταδι. Πνιγομαι και ψαχνω το χερι σου να σωθω αλλα με βλεπεις και δεν το δινεις και χανομαι στην άβυσσο. Το μονο που φωναζω ειναι δως μου ελπιδα να ζησω μαζι σου.
Δεν ξέρω πως να ξεκινήσω να ξεδιπλώνω τα αισθήματα που κυριαρχούν στην ψυχή μου, ψάχνω να σε βρω άλλα όλως παραδόξως είσαι δίπλα μου. Το βλέμμα μου αναζητά τα μάτια σου και όμως τα βλέπω... είσαι δίπλα μου αλλά δεν είσαι... σαν να αλλάξαμε ρόλους σαν να είμαστε σε παράλληλο σύμπαν. Η καρδιά μου σπαρταρά για ένα σου χάδι όπως εκείνο τον παλιό καιρό αλλά ''εκείνος'' χάθηκε μαζί με την αθωότητα μου και τον ρομαντισμό. Κλείνω τα μάτια μου και όμως σε βρίσκω κρυμμένο σε ένα μικρό κομμάτι της καρδιάς μου και όταν σε βλέπω αναθαρρώ. Τότε νιώθω ότι μπορώ να κατακτήσω τον κόσμο όλο. Σαν μια μικρή άνοιξη που όλα γύρω γίνονται υπέροχα, όμορφα, αξέχαστα. Και όταν συνέρχομαι σιγά σιγά έρχεται το φθινόπωρο και μου θυμίζει ότι δεν είμαστε πια όπως παλιά με τα μάτια μας γεμάτο λαχτάρα έρωτα πάθος,η άνοιξη χάθηκε και εγώ περιμένω ακόμη......
Σ'αγαπω που πεθαίνω κάθε λεπτό μέχρι να σε ξαναδώ...στην άνοιξη μου.
By Despina Bellos
