Ατέρμονο ταξίδι 

Η νύχτα σκέπασε την ψυχή μου ενώ αναζητούσα λίγο φως. Φεγγάρι δεν υπάρχει μόνο μια τρεμάμενη φλόγα καρδιάς. Ζωή που δεν ζω για μένα αλλά για άλλους. Έτσι δεν κάνουν όλοι? Σαν σπουργίτι αναζητώ τροφή αγάπης και μια ζεστή αγκαλιά . Ένα αποκούμπι που να νιώσω ασφάλεια σαν παιδί που είμαι. Και μονολογώ με τον άλλο μου εαυτό και του λέω:  Κρίμα... είσαι έρμαιο των παθών σου, και όλο προσπαθώ και χάνω τον εαυτό μου στην δίνη του τίποτα. Μάχη με τον κακό εαυτό μου μια νικά μια χάνει και συνεχίζεται στο ίδιο έργο θεατές. Και η μοναξιά θερίζει... Φωνάζω : Βοήθεια! Με ακούει κανείς? Φωνή βοώντω εν τη ερήμω... Λίγη αγάπη... λίγο αγκαλιά δεν θέλει τίποτα άλλο η ψυχή και η καρδιά . Μα ο Εγωισμός καλά κρατεί .. γκρεμίζει κάστρα και βουνά... φουρτουνιάζει η θύελλα των συναισθημάτων και ξανά στο μηδέν . Κοιτάς γύρω σου και βλέπεις 'ένα γνώριμο πρόσωπο που σε ξέρει αληθινά όμως είσαι χωρίς τις μάσκες σου, ντυμένο στα λευκά σαν ανώτερος εαυτός .... Ναι είσαι ΕΣΎ!!!!!!!

Δέσποινα Μπέλλου.

Αγαπημένο μου Παιδί

Αγαπημένο μου παιδί πάει καιρός που έχεις να μου μιλήσεις... γιατί; Εγώ τα μάτια μου δε τα έχω πάρει ποτέ μακριά από σένα. Είμαι εδώ από την πρώτη ανάσα μέχρι και την τελευταία. Σε βλέπω να πονάς και πονώ διπλά, σε βλέπω να απογοητεύεσαι και πληγώνομαι διπλά... Σε παίρνω αγκαλιά κάθε βράδυ και εσύ με απαρνιέσαι την ημέρα και με ξεχνάς και Εγώ το μόνο που ζητώ είναι η αγάπη σου και να μιλάμε... Να μου μιλάς για τα πάντα για τους πόνους για τον θυμό σου για την απογοήτευση σου, όταν σε πιάνει μελαγχολία και δεν έχεις κανέναν να μιλήσεις και να σε καταλάβει Εγώ είμαι εδώ!!!!
 Στα πρώτα χνάρια σου Εγώ προσέχω να μην πέσεις, στο πρώτο καρδιοχτύπι να μην πονέσεις πολύ και στα λάθη σου Εγώ όλα τα συγχωρώ όσες φορές και να τα κάνεις. Το μόνο που θέλω είναι να πιστεύεις.... Να πιστεύεις σε εσένα, σε όλους, σε Εμένα και όταν πιστεύεις σε εσένα, πιστεύεις σε Εμένα και όταν πιστεύεις σε Εμένα πιστεύεις σε εσένα.... 
 Γι'αυτό μίλα μου... αγαπώ τον ήχο της φωνής σου παιδί μου... αγαπώ την αγκαλιά σου. Μην με ξεχνάς.....

Δέσποινα Μπέλλου

Ρωτά ο άνθρωπος στο πνεύμα του: Γιατί δεν με αφήνεις να ησυχάσω όλο απαιτήσεις έχεις από μένα. Προσπαθώ όλο  με μόχθο να καταφέρω να επιβιώσω, να γίνω δυνατός και χαρούμενος. Και έρχεσαι εσύ και μου λές συνέχως ότι όλο λάθη κάνω. Μέρα με την μέρα παλεύω να νικήσω την κούραση, την θλίψη και την απογοήτευση. Χώρια που πρέπει να αντιμετωπίσω και τους συνανθρώπους μου που όλο κρίνουν και συνεχώς μου κόβουν τα φτερά. Και έρχεσαι και εσύ και μου λές: όλο λάθος δρόμο παίρνεις. Τι θέλεις πια από μένα....
 Απαντά το πνεύμα: Καλό μου και πολυαγαπημένο μου παιδί, Θεού θαύμα και υπέροχο δημιούργημα της φύσης, σου φωνάζω πάντα και σε προειδοποιώ πρίν να πονέσεις για να σε γλυτώσω, αλλά δεν με ακούς και έτσι έχεις εισπράξει πολύ πόνο. Σε περιβάλλω συνεχώς με αγάπη και στοργή. Και σε προστατεύω όσο μπορώ και μου δίνεις το ελεύθερο να  επεμβαίνω. Δεν χρειάζεται να μοχθείς. Αυτό που χρειάζεσαι και πρέπει να κάνεις είναι να αγαπάς εσένα και τα αδέρφια σου γιατί όλοι είμαστε αδέρφια του Ουράνιου Πατέρα μας. Μην δίνεις σημασία τις κριτικές που σου κάνουν, μην επικεντρώνεσαι εκεί αλλά να επικεντρώνεσαι τον Πατέρα μας που μας περιμένει ακόμη με δάκρυα κοιτώντας από την πόρτα του και ανηπομονώντας να μας δει από κάπου να αχνοφαινόμαστε. Ότι και να έχουμε κάνει ότι και να είμαστε μας περιμένει. Το βράδυ που κοιμάσαι και τριγυρνάς εδω και εκει στο αστρικό σου πεδίο Εκείνος είναι που απλώνει τα χέρια του και σου δινει τροπους κάθε μερα για να τα καταφέρνεις. Το κακό είναι ότι σου στέλνει λιακάδα και εσυ θέλεις βροχή, Και όταν σου στέλνει βροχή θέλεις ήλιο. Δεν κοιτάς πια ουρανό αλλά χώμα. Γι αυτό σου φωνάζω επειδή ο Θεός είναι δίπλα σου και σου χαμογελά αλλά εσυ δεν κοιτάς και φεύγει λυπημένος. Καλό μου παιδί αυτές οι μέρες που ζείς μπορεί να σου φαίονται δύσκολες αλλά είναι δύσκολες επειδή εσύ τις βλέπεις και δεν βλέπεις τον Θεό που είναι μέσα σου και με μιας όλα θα σβηστούν και θα δεις την ευτυχία και την αρμονία.
 Πορεύσου με τον ανώτερο σου εαυτό και σταμάτα να μειώνεις την υπόσταση σου. Είναι εδώ και σε βλέπει, σου χαμογελά και σε ενθαρρύνει. Σταμάτα να φοβάσαι. Και όλα με μιας θα αλλάξουν και θα γίνουν παράδεισος.
 Σε αφήνω  λίγο ήσυχο να αφουγκραστείς και να νιώσεις την ανάσα του Θεού.
Και να θυμάσαι.... ΕΙΜΑΙ ΠΆΝΤΑ ΕΔΩ!!!

Δέσποινα Μπέλλου