Καρδιά μου...πως μπορείς να σαι μισή? Πώς αντέχεις να σαι μακριά από κει που ανήκεις? Γιατί να περπατάς στο κρύο, στην μοναξιά και στην θλίψη? Καρδιά μου γιατί να κλαις όταν μιλάς αλλά δεν σε ακούνε? Γιατί να δίνεις αγάπη, προσοχή και προτεραιότητα και να σε έχουν στο περιθώριο? Γιατί οι άνθρωποι μόνο ζητάνε και παίρνουν με αντάλλαγμα? Ενώ το μόνο που θέλεις είναι να σαι ολοκληρωμένη? Γιατί η ζωή να σκορπά τα όνειρα σου και τα θέλω σου στους πέντε ανέμους?
Γιατί να σου λείπει το άλλο σου μισό??? Παντού σε βλέπω... στα αστέρια, στην οθόνη του υπολογιστή, στα όνειρα μου, γιατί να σε κλέβουν από μένα??? Αλλά όταν σε αγκαλιάζω είμαι στα ουράνια, νιώθω ότι γίνομαι αιθέρας τίποτα δεν με κλονίζει. Γίνομαι δυνατή τα πάντα μπορώ να αντέξω μόνο με ένα γλυκό σου χαμόγελο. Μόνο να με αγαπάς, μόνο αυτό. Τίποτα αλλο δεν θέλω παρά μονο μια λέξη...
Σ'ΑΓΑΠΩ!
Δέσποινα Μπέλλου
Πλησιάζουν οι άγιες μέρες. Μέρες που οι άνθρωποι στρέφουν για λίγο τα μάτια τους στον ουρανό αναζητώντας την μορφή της πίστης τους. Προσπαθούν να καλύψουν ότι άσχημο έχουν κάνει νιώθοντας ενοχές κάτω από το βλέμμα του Θεϊκού Πατέρα. Όμως ο Πατέρας ανοίγει τις αγκάλες του και μας καλοδέχεται όπως και να είμαστε. Το μόνο που θέλει να έχουμε είναι ΑΓΆΠΗ. Αγάπη σημαίνει χαρά, ευτυχία γαλήνη, κατανόηση και Συγχώρεση! Τίποτα άλλο δεν θέλει. Έστειλε το μονάκριβο θησαυρό της καρδιάς του για μας να μας δείξει τον δρόμο της επιστροφής.Και εμείς κοιτάμε να σπαταλήσουμε τον εναπομείναντα πλούτο της Γης και αφού φτωχύνουμε και άλλο τότε με την θλίψη και τον πόνο της ντροπής θα αναζητήσουμε την αγκαλιά του σαν μικρά παιδιά και Εκείνος θα σφάξει τον μόσχο τον σιτευτό για να μας δεχθεί με θριάμβους χαράς την επιστροφή μας στην αγγελική μας ύπαρξη, στον ανώτερο μας εαυτό! Ας κάνουμε ότι μπορούμε αδέρφια να βρούμε τον δρόμο προς την Επιστροφή. Ας βρούμε επιτέλους την επικοινωνία με τον Ανώτερο αληθινό μας εαυτό σε αυτές τις Άγιες Μέρες Του θεϊκού δράματος και του Πάσχα!
Δέσποινα Μπέλλου.
Αναρωτιέμαι άραγε οι άνθρωποι θα καταλάβουν ότι είμαστε αλληλένδετος κρίκος του ενός και του αλλού? Πως οι καρδιές μας χτυπάν για τον ίδιο σκοπό? Εμείς παιδιά του Θεού ή της Ανώτερης δύναμης δεν κοιτάμε πια ουρανό αλλά μόνο γη. Τι λύπη βαραίνει συχνά τις ψυχές μας? Είναι γιατί είμαστε μακρυά από το ''σπίτι μας''. Μακρυά από την Ιθάκη μας. Μας σαγηνεύουν ένα σωρό πειρασμοί και έχουμε φάει τον λωτό της λησμονιάς. Είναι καιρός όμως να αναθαρρυνθείς καρδιά μου γιατί οι αληθινοί μας εαυτοί ξυπνούν και ψάχνουμε τον δρόμο της επιστροφής, αντιδράμε στο ψεύτικο και απατηλό κόσμο που έχουμε εμείς οι ίδιοι χτίσει. Ω! ναι θα γκρεμιστεί αυτό το γκριζο και θα βγει ένας φωτεινός υπέροχος κόσμος που η φύση δεν θα κλαίει πια αλλά θα χαμογελά και θα ναι περήφανη για τα παιδιά της!
Δέσποινα Μπέλλου
