Αναρωτιέμαι

Αναρωτιέμαι άραγε οι άνθρωποι  θα καταλάβουν ότι είμαστε αλληλένδετος κρίκος του ενός και του αλλού? Πως οι καρδιές μας χτυπάν για τον ίδιο σκοπό? Εμείς παιδιά του Θεού ή της Ανώτερης δύναμης δεν κοιτάμε πια ουρανό αλλά μόνο γη. Τι λύπη βαραίνει συχνά τις ψυχές μας? Είναι γιατί είμαστε μακρυά από το ''σπίτι μας''. Μακρυά από την Ιθάκη μας. Μας σαγηνεύουν ένα σωρό πειρασμοί και έχουμε φάει τον λωτό της λησμονιάς. Είναι καιρός όμως να αναθαρρυνθείς καρδιά μου γιατί οι αληθινοί μας εαυτοί ξυπνούν και ψάχνουμε τον δρόμο της επιστροφής, αντιδράμε στο ψεύτικο και απατηλό κόσμο που έχουμε εμείς οι ίδιοι χτίσει. Ω! ναι θα γκρεμιστεί αυτό το γκριζο και θα βγει ένας φωτεινός υπέροχος κόσμος που η φύση δεν θα κλαίει πια αλλά θα χαμογελά και θα ναι περήφανη για τα παιδιά της!

Δέσποινα Μπέλλου