Ατέρμονο ταξίδι 

Η νύχτα σκέπασε την ψυχή μου ενώ αναζητούσα λίγο φως. Φεγγάρι δεν υπάρχει μόνο μια τρεμάμενη φλόγα καρδιάς. Ζωή που δεν ζω για μένα αλλά για άλλους. Έτσι δεν κάνουν όλοι? Σαν σπουργίτι αναζητώ τροφή αγάπης και μια ζεστή αγκαλιά . Ένα αποκούμπι που να νιώσω ασφάλεια σαν παιδί που είμαι. Και μονολογώ με τον άλλο μου εαυτό και του λέω:  Κρίμα... είσαι έρμαιο των παθών σου, και όλο προσπαθώ και χάνω τον εαυτό μου στην δίνη του τίποτα. Μάχη με τον κακό εαυτό μου μια νικά μια χάνει και συνεχίζεται στο ίδιο έργο θεατές. Και η μοναξιά θερίζει... Φωνάζω : Βοήθεια! Με ακούει κανείς? Φωνή βοώντω εν τη ερήμω... Λίγη αγάπη... λίγο αγκαλιά δεν θέλει τίποτα άλλο η ψυχή και η καρδιά . Μα ο Εγωισμός καλά κρατεί .. γκρεμίζει κάστρα και βουνά... φουρτουνιάζει η θύελλα των συναισθημάτων και ξανά στο μηδέν . Κοιτάς γύρω σου και βλέπεις 'ένα γνώριμο πρόσωπο που σε ξέρει αληθινά όμως είσαι χωρίς τις μάσκες σου, ντυμένο στα λευκά σαν ανώτερος εαυτός .... Ναι είσαι ΕΣΎ!!!!!!!

Δέσποινα Μπέλλου.